Sportowy blog

.
Pele(Edson Arantes do Nascimento) – popularny i wspaniały brazylijski piłkarz. Ur. 23 października 1940 w Três Corações. Wychowywał się w rodzinie dotkniętej wieloma problemami i już jako dzieciak musiał wykonywać pracę fizyczną. Pewnego razu jeden ze skautów klubowych zobaczył jego grę i od razu ściągnął do do swojego klubu. Swój debiut zaliczył w Santosie, gry miał zaledwie 15 lat. Już od pierwszych swoich meczów w lidze trenerzy oraz inni członkowie zespołu doceniali bardzo młodego Pele. Jak na jego warunki w rodzinie świetnie był wyszkolony technicznie, imponował szybkością i niebywałym sprytem. Z drużyną Santosu wielokrotnie zdobywał mistrzostwo swojego kraju oraz puchar. Na dobre jego sukcesy zaczęły się wraz z karierą reprezentacyjną. W 1958 roku, miał wtedy 18 lat zabrano go na mistrzostwa świata. Swoje pierwsze mecze spędzał na ławce rezerwowych, ale pod koniec turnieju, trener mu dawał co raz więcej szans. Szansę wykorzystał w pełni, gdyż reprezentacja „Canarinhos” wygrała mistrzostwa, a młodziutki Pele został okrzyknięty wielką gwiazdą. W ojczystym kraju po zakończeniu mistrzostw, władze docenili jego grę i w nagrodę dostał nowy samochód. Kolejne jego turnieje w życiu już nie były takie dobre jak mistrzostwa świata. Pele był ciągle faulowany a co za tym idzie miał ciągle kontuzje. Już był blisko zakończenia kariery z powodu kontuzji, lecz jednak wystąpił w 1970 roku, na mistrzostwach świata w Meksyku. Brazylia triumfowała w turnieju, a Pele został wybrany do jedenastki najlepszych piłkarzy mistrzostw. Meksyk był jego ostatni turnieju w życiu,a swój pożegnalny mecz na żywo rozegrał przy wsparciu ponad 200 tyś widzów. Karierę piłkarską kończył w New York Cosmos, Stany Zjednoczone.

Drużyna ta słynęła ze świetnych piłkarzy, którzy jednak grali bardziej mecze „pokazowe” niż o stawkę. Wiele ludzi rozpoznawało brazylijskiego piłkarza, odegrał nawet jedną z ról w filmie „Ucieczka do zwycięstwa”. Po zakończeniu kariery był komentatorem i dziennikarzem, a nawet ministrem sportu Brazylii. Fanatycy bardzo doceniają Pele, gdyż był od początku do końca wierny jednemu klubowi – Santosowi. Nazywano go „Królem” lub „Czarną Perłą”.

Diego Maradona – argentyński piłkarz ur. 30 października 1960 w Lanús, „wirtuoz” światowej piłki, jeden z najwybitniejszych piłkarzy świata. Pele i Diego zdecydowanie we dwóch odstawali w swoim czasie od innych zawodników pod względem piękna gry. Jako młody chłopak trafił do Argentinos Juniors. Znakomite występy zaowocowały przejściem do najpopularniejszego klubu w Argentynie, Boca Juniors. W „Boquita” bo taki przydomek nosiła drużyna, wystąpił w 40 meczach strzelając aż 28 bramek. Dzięki wspaniałym występom w Boca, klub wytransferował go do hiszpańskiej potęgi, Barcelony z którą zdobył m.in Puchar Ligi i Puchar Króla, jednak w jego dorobku w Barcelonie zabrakło mistrzostwa. Jednak pokłócony z hiszpańskimi władzami Barcelony postanowił przenieść się do włoskiego Napoli. We Włoszech wygrał dwa razy mistrzostwo, trzy razu puchar oraz Puchar UEFA. Rozegrał tutaj 258 meczy, strzelając 115 bramek. Kolejnym jego przystankiem w karierze był inny klub hiszpański, Sevilla. Jednak nie zawojował tak jak w Napoli, roszady w składzie spowodowały, że pozbyto się Diego. Jego dalsza lata kariery to skandale i dyskwalifikacje. Ostatnie lata swojej bogatej kariery spędził w ojczyźnie, a dokładnie w Boca Juniors w którym już kiedyś grał. Z reprezentacją zdobył wszystkie możliwe trofea.

W 1976 roku, triumfował w mistrzostwach świata juniorów rozgrywanych w Japonii. Rok 1986 to zwycięstwo z drużyną seniorów w mistrzostwach świata odbywających się w meksyku, natomiast w 1990 roku, we Włoszech zdobył wicemistrzostwo. Maradona kiedy miał znakomite występy, zdyskwalifikowano go po pozytywnym wyniku testu. Jako trener z reprezentacją Argentyny zdołał awansować na mundial w RPA, lecz na nim tylko udało mu się wyjść z grupy, a następnie przegrał w 1/8. Po mistrzostwach „Boski Diego” podał się do dymisji i został zwolniony z trenera reprezentacji. Na mistrzostwach zasłynął jedynie ze skandalicznego zachowania wobec dziennikarzy. „Dziesiątka” i „Puszek” tak nazywali go jego fani oraz koledzy z boiska. Najwybitniejszy piłkarz XX wieku według kibiców. Ma miejsce w gronie 100 najlepszych piłkarzy futbolu.

SSC Napoli – bardzo popularny włoski klub z siedzibą w jednym z największych miast Włoch, Neapolu. Założony 1 sierpnia 1926 jako Internaples. Drużyna swoje mecze rozgrywa na nowoczesnym stadionie o nazwie San Pualo mogącym pomieścić około 80 tysięcy kibiców. Kibice Napoli są na dobre i złe z klubem. W czasie występów w Serie B stadion na meczu ligowym odwidziało ponad 50-60 tysięcy widzów. Dzięki wspaniałym fanatykom, klub mimo problemów finansowych może grać na bardzo przyzwoitym poziomie. W dawnych czasach Azzurri, bo taki klub miał przydomek należał do najsilniejszych klubów w Italii. Na koncie klub ma 2 zwycięstwa w lidze, rok 1987 i 1990, również w swoim dorobku ma superpuchar kraju, trzy puchary i Puchar UEFA zdobyty w 1991 roku. Zespół te wszystkie trofea zdobył na przełomie lat 80 i 90, kiedy głowni ludzi w klubie i sztab szkoleniowy zbudowali zespół, który potrafił wygrywać z każdym. Ikonką klubu w tamtym czasach był zdecydowanie Maradona, dzięki niemu klub mógł walczyć o czołowe lokaty w lidze oraz z powodzeniem grał w europejskich pucharach. Kiedy Maradona postanowił odejść z Napoli, klub spadł z ligi, a zadłużenia finansowe doprowadziły do bankructwa klubu. Lecz dzięki fantastycznym kibicom powołano nowy podmiot, który jest kontynuatorem tradycji, Napoli Soccer tak go nazwano. Swoje mecze zaczęli od trzeciej ligi, startował z powodzeniem aby w odstępie kilku lat awansować do Serie A.

Dzięki fanom, klub zawdzięcza dużą część budżetu. Jeśli chodzi o dzisiejsze czasy Napoli bez trudu utrzymuje się w Serie A, lecz jego wyniki są bardzo przeciętne i zazwyczaj plasują się w drugiej części tabeli. Jednak ostatnio udało się pozyskać sponsorów, a co za tym idzie Napoli znacznie wzmocniło swój skład i wyniki osiągane przez kluby są coraz lepsze. W klubie grają tacy piłkarze jak Paolo Canavvaro, Erwin Hoffer, Nicolas Amodio czy Pia. Obecnym trenerem „błękitnych” jest Walter Mazzarri. W ostatnich latach klub nawet potrafi zająć miejsce w czołowej czwórce co daje awans do europejskich pucharów, lecz z obecnym składem trudno będzie walczyć z najlepszymi drużynami w Europie. Mówi się, że w najbliższych latach klub będzie miał spore problemy z utrzymaniem się w lidze.

Super Lig – zawodowa piłkarska liga, która odbywa się w Turcji, powstała w 1959 roku. Liga liczy osiemnaście zespołów, które rywalizują w systemie „każdy z każdym”. Liga rozgrywana jest jak w innych krajach, czyli sezon startuje na jesieni, natomiast ostatnie mecze rozgrywane są na jesieni. Ostatnie drużyny, które zajmują miejsca od piętnastego do osiemnastego spadają do niższej ligi, a czołówka ma prawo do występów w europejskich pucharach. Turecka liga należy do jednej z najsilniejszych w Europie, przyczyniło się do tego ostatnie dziesięć lat, które znacznie podniosły poziom. Sponsorzy, którzy inwestowali ogromne pieniądze w poszczególne drużyny sprawiało, że bez problemów dawały one sobie rade na europejskiej arenie. Do najsilniejszych klubów pod względem poziomu piłkarskiego należą zdecydowanie klubu ze Stambułu, a są to: Fenerbahce, Galatasaray, Besiktas oraz Trabzon Trabzonspor.

To te drużyny jedynie zdobywały mistrzostwa swojego kraju. Galatasaray i Fenerbahce odpowiednio po siedemnaście mistrzostw, natomiast Besiktas trzynaście, a Trabzonspor sześć. Zdecydowanie te cztery kluby rządzą w lidze, nawet jeśli jakiś klub spoza tej czwórki ma dużo środków finansowych to jest inaczej traktowany przez związek piłkarski jak i samych sędziów. Powoduje to że co roku w lidze walczą trzy kluby stambulskie o mistrzostwo kraju. Zależnie od sezonu dołączają do nich dwa lub trzy miasta z innych miast. Liga turecka dzięki bardzo wysokiemu poziomowi oraz wynikom klubów w europejskich pucharach czołowa drużyna bezpośrednio awansuje do Ligi Mistrzów, a kolejna ma prawo do gry w eliminacjach. Trzy następne grają w Lidze Europejskiej. Roberto Carlos, Matias Delgdo, Bobo, Alex, Emre Belozoglu, Andre Santos, Milan Baros, Giovanni dos Santos z Galatasaray to tylko niektóre z gwiazd tej ligi. W wcześniejszych czasach czołowe role odgrywali George Hagi (obecny trener jednego z klubów ze Stambułu – Galatasaray), Hakan Sukur, Mircea Lucescu, Zico (Arthur Antunes Coimbra) czy też Christoph Daum.
T: liga, rozgrywki, mistrz

George Hagi – „perła” rumuńskiej piłki, najlepszy piłkarz tego kraju, który na swoim koncie ma bardzo dużo trofeów drużynowych jak i indywidualnych. Urodzony 5 lutego 1965 w Săcele, wychowanek klubu Farul Constanca. Z klubu Farul trafił do najpopularniejszego klubu w Rumunii, Steauy Bukareszt. Podczas meczu o Superpuchar strzelił bramkę. Jako, że Hagi był bardzo dobrym zawodnikiem przeszedł do ligi hiszpańskiej, a dokładniej do Realu Madryt. jego poziom gry w Hiszpanii był bardzo przeciętny, zdecydowano go sprzedać do innego wspaniałego klubu hiszpańskiego, czyli Barcelony. Jednak w okresie gry w Barcelonie nic nie zdobył. W krótkim czasie grał w Bresci z którą jednak spadł z ligi. Gry już się zdawało, że jest bliski zakończenia kariery do Georga odezwał się Galatasaray Stambuł, „Galata” coraz lepiej sobie radziła w lidze oraz w europejskich pucharach. Ostatnie swoja lata kariery spędził w lidze tureckiej odnosząc tam wiele sukcesów. W Galatasaray był „filarem” drużyny i to on decydował o sile ofensywnej tego klubu. Dzięki takim zawodnikom jak Hagi oraz Popescu i Sukur drużyna zaledwie w kilka lat zdobyła wiele trofeów. Jako pierwszy zdobył Puchar UEFA,a Hagi został wybrany jako jednym z najwartościowszych zawodników tej edycji. Podczas pobytu w lidze tureckiej na jego konto wpłynęło cztery tytuły mistrza kraju oraz dwa puchary.

W reprezentacji jego największym osiągnięciem był awans do ćwierćfinału mistrzostw świata w 1994 roku oraz ćwierćfinał Euro w 2000 roku. Rekordzista w ilości goli w 125 występach zdobył 35 goli. Po zakończeniu kariery, Hagi zaczął być trenerem. Pierwszym jego wyzwaniem trenerskim była reprezentacja Rumunii, lecz po porażce w barażach o MŚ w 2002 roku, podał się do dymisji. Po przygodzie z reprezentacją postanowił spróbować swoich sił w klubie. W 2004 został trenerem klubu Galatasaray Stambuł z którym wywalczył puchar Turcji, jednak nie wystarczyło to aby móc być dalej trenerem. Swoim ostatnim klubem jaki trenował była Steaua Bukareszt z która awansował do Ligi Mistrzów. Faza grupowa w wykonaniu drużyny Hagiego była bardzo słaba. Obecnie jest bezrobotny i pracuje jako komentator sportowy