Sportowy blog

Super Lig – zawodowa piłkarska liga, która odbywa się w Turcji, powstała w 1959 roku. Liga liczy osiemnaście zespołów, które rywalizują w systemie „każdy z każdym”. Liga rozgrywana jest jak w innych krajach, czyli sezon startuje na jesieni, natomiast ostatnie mecze rozgrywane są na jesieni. Ostatnie drużyny, które zajmują miejsca od piętnastego do osiemnastego spadają do niższej ligi, a czołówka ma prawo do występów w europejskich pucharach. Turecka liga należy do jednej z najsilniejszych w Europie, przyczyniło się do tego ostatnie dziesięć lat, które znacznie podniosły poziom. Sponsorzy, którzy inwestowali ogromne pieniądze w poszczególne drużyny sprawiało, że bez problemów dawały one sobie rade na europejskiej arenie. Do najsilniejszych klubów pod względem poziomu piłkarskiego należą zdecydowanie klubu ze Stambułu, a są to: Fenerbahce, Galatasaray, Besiktas oraz Trabzon Trabzonspor.

To te drużyny jedynie zdobywały mistrzostwa swojego kraju. Galatasaray i Fenerbahce odpowiednio po siedemnaście mistrzostw, natomiast Besiktas trzynaście, a Trabzonspor sześć. Zdecydowanie te cztery kluby rządzą w lidze, nawet jeśli jakiś klub spoza tej czwórki ma dużo środków finansowych to jest inaczej traktowany przez związek piłkarski jak i samych sędziów. Powoduje to że co roku w lidze walczą trzy kluby stambulskie o mistrzostwo kraju. Zależnie od sezonu dołączają do nich dwa lub trzy miasta z innych miast. Liga turecka dzięki bardzo wysokiemu poziomowi oraz wynikom klubów w europejskich pucharach czołowa drużyna bezpośrednio awansuje do Ligi Mistrzów, a kolejna ma prawo do gry w eliminacjach. Trzy następne grają w Lidze Europejskiej. Roberto Carlos, Matias Delgdo, Bobo, Alex, Emre Belozoglu, Andre Santos, Milan Baros, Giovanni dos Santos z Galatasaray to tylko niektóre z gwiazd tej ligi. W wcześniejszych czasach czołowe role odgrywali George Hagi (obecny trener jednego z klubów ze Stambułu – Galatasaray), Hakan Sukur, Mircea Lucescu, Zico (Arthur Antunes Coimbra) czy też Christoph Daum.
T: liga, rozgrywki, mistrz

George Hagi – „perła” rumuńskiej piłki, najlepszy piłkarz tego kraju, który na swoim koncie ma bardzo dużo trofeów drużynowych jak i indywidualnych. Urodzony 5 lutego 1965 w Săcele, wychowanek klubu Farul Constanca. Z klubu Farul trafił do najpopularniejszego klubu w Rumunii, Steauy Bukareszt. Podczas meczu o Superpuchar strzelił bramkę. Jako, że Hagi był bardzo dobrym zawodnikiem przeszedł do ligi hiszpańskiej, a dokładniej do Realu Madryt. jego poziom gry w Hiszpanii był bardzo przeciętny, zdecydowano go sprzedać do innego wspaniałego klubu hiszpańskiego, czyli Barcelony. Jednak w okresie gry w Barcelonie nic nie zdobył. W krótkim czasie grał w Bresci z którą jednak spadł z ligi. Gry już się zdawało, że jest bliski zakończenia kariery do Georga odezwał się Galatasaray Stambuł, „Galata” coraz lepiej sobie radziła w lidze oraz w europejskich pucharach. Ostatnie swoja lata kariery spędził w lidze tureckiej odnosząc tam wiele sukcesów. W Galatasaray był „filarem” drużyny i to on decydował o sile ofensywnej tego klubu. Dzięki takim zawodnikom jak Hagi oraz Popescu i Sukur drużyna zaledwie w kilka lat zdobyła wiele trofeów. Jako pierwszy zdobył Puchar UEFA,a Hagi został wybrany jako jednym z najwartościowszych zawodników tej edycji. Podczas pobytu w lidze tureckiej na jego konto wpłynęło cztery tytuły mistrza kraju oraz dwa puchary.

W reprezentacji jego największym osiągnięciem był awans do ćwierćfinału mistrzostw świata w 1994 roku oraz ćwierćfinał Euro w 2000 roku. Rekordzista w ilości goli w 125 występach zdobył 35 goli. Po zakończeniu kariery, Hagi zaczął być trenerem. Pierwszym jego wyzwaniem trenerskim była reprezentacja Rumunii, lecz po porażce w barażach o MŚ w 2002 roku, podał się do dymisji. Po przygodzie z reprezentacją postanowił spróbować swoich sił w klubie. W 2004 został trenerem klubu Galatasaray Stambuł z którym wywalczył puchar Turcji, jednak nie wystarczyło to aby móc być dalej trenerem. Swoim ostatnim klubem jaki trenował była Steaua Bukareszt z która awansował do Ligi Mistrzów. Faza grupowa w wykonaniu drużyny Hagiego była bardzo słaba. Obecnie jest bezrobotny i pracuje jako komentator sportowy

Schalke 04 Gelsenkirchen – bardzo popularny klub w Niemczech jak i w Europie, lecz jest mało utytułowany. Na terenie Zagłębie Ruhry szczególnie ma bardzo wielu swoich sympatyków. Klub założony w 1904 roku. Przez wiele lat Shalke tułało się po niższych ligach, a jeśli triumfowało to w rozgrywkach regionalnych. Shalke posiada siedem tytułów mistrza Niemiec, lecz tylko w rozgrywkach regionalnych. Ostatni tytuł został wywalczony w 1958 roku, a więc w zawodowej lidze jeszcze nie wygrał. Poza tytułami mistrza Niemiec, klub zdobył czterokrotnie krajowy puchar, te osiągnięcie zalicza się do najwartościowszych na krajowym podwórku. Największy sukces klubu Shalke jest zdecydowanie zdobycie Pucharu UEFA(dziś te rozgrywki zastępuje Liga Europejska) w sezonie 1996/1997. Zespól w tym finale pokonał Inter Mediolan po dramatycznym meczu rozstrzygniętym dopiero w rzutach karnych. Bayern Monachium jest to jedyny klub niemiecki, który pod względem budżetu wyprzedza Schalke.

Pomimo takich pieniędzy, osiągnąć sukcesy jak Bayern jest rzeczą niemożliwą dla Shalke, zespół plasuje się przeważnie w czołówce ligi ale bardzo rzadko na podium. Klub posiada wielu bardzo zamożnych sponsorów. W ostatnim czasie podpisali umowę z rosyjskim Gazpromem, potężna firmą o gigantycznym budżecie. Dzięki wspaniałym fanatykom Shalke, stadion Veltins Arena mogący pomieścić około 60 tysięcy kibiców jest zawsze wypełniony w całości. Na budżet klubu duży wpływ mają właśnie pieniądze uzyskane z biletów. Stadion jest bardzo nowoczesny, posiada zamykany dach oraz wysuwaną murawę. Na tym stadionie oprócz meczów piłkarskich, rozgrywane są inne popularne dyscypliny m.in żużel, biegi narciarskie czy biathlon. Warto wspomnieć, że w tym roku mecz otwarcia mistrzostw świata w hokeju na lodzie rozegranie zostanie właśnie na stadionie w Gelsenkirchen. W Shalke występowali zawodnicy tacy jak: Andreas Moller, Jens Lehmann czy Ebbe Sand. Obecnie występują: Ferald Asamoah, Gerald Asamoah, Halil Alintop, Kevin Kuranyi oraz Mathias Schober.

Galatasaray Stambuł – jeden z trzech tureckich klubów piłkarskich mający siedzibę w Stambule, oprócz popularnej „Galaty” w Stambule istnieją jeszcze Fenerbahce i Besiktas. Mówi się na nich „Aslan”, czyli z polskiego „Lwy”. Jest to wyjątkowy klub, który oprócz znacznia piłkarskiego posiada również głębsze i społeczne. Założony przez Alego Samiego Yena 20 października 1905 oraz jego przyjaciół z Liceum. Jako jedyny klub turecki, zdobywca europejskiego trofeum. W 2000 roku pokonując Aresnal Londyn w rzutach karnych zdobył Puchar UEFA. W tym samym roku sięgnął również po Superpuchar Europy. Siedemnasto krotny mistrz kraju, czternaście razy wygrał puchar oraz dziesięć razy superpuchar. Te osiągnięcia sprawiają, że jest to najbardziej utytułowanych klubów w Turcji. Klub posiada bardzo fanatycznych kibiców, którzy są na dobre i złe z klubem. Galatasaray posiada w kraju liczne fanluby, podzielone są na kilka rodzajów, głównie ze względu statutu społecznego i wieku. Warto dodać, że nie tylko w kraju mają fancluby, ale i poza nim. Stadion zwany również „Piekłem” na którym drużyna Galatasaray rozgrywa swoje mecze może pomieścić około 30 tysięcy widzów, ale trwa budowa nowego nowoczesnego stadionu, który będzię mógł pomieścić około 55 tysięcy widzów. Klub posiada bardzo dobre wyszkolenie młodzieży.

Posiada wiele szkółek i akademii piłkarskich w tureckich miastach dzięki czemu grają w nim zawodnicy z całego terenu państwa. Szkółki mają również duże znaczenie jeśli chodzi o kibiców. Dzięki temu z klubem utożsamiają się fanatycy z innych części Turcji, ale ci najwierniejsi jednak pochodzą ze Stambułu. Całe miasto jest podzielone na dzielnice, które kibicują jednemu danemu klubowi. Jeśli chodzi o tematy sportowe to ze znanych piłkarzy którzy występowali w Stambule to na pewno tzw. złota jedenastka, która w 2000 roku zdobyła Pucha UEFA,a są to m.in: George Hagi, Hakan Sakur czy Okan. Ikoną klub jest zdecydowanie Hakan Sakur, wielokrotny reprezentant swojego kraju oraz król strzelców trzech kolejnych sezonów w lidze tureckiej.

Karol Bielecki urodził się 23 stycznia 1982 w Sandomierzu. Tam też na dobre zaznajomił się ze sportem. Jego pierwszą poważną dziedziną stała piłka nożna. Już grając w młodzikach wyróżniał się swoim niecodziennym talentem. Jego bardzo wysokie umiejętności szybko dostrzegli trenerzy pierwszoligowego wówczas zespołu Siarka Tarnobrzeg. Po zaliczeniu jedynie kilku występów w tej drużynie, kariera Karola zaczęła nabierać właściwego rytmu. Los jednak sprawił, że za namową trenera wychowania fizycznego Ryszarda Kiljańskiego i, jak się okazało później opiekuna Karola, Mieczysława Gospodarczyka, już na stałe związał się on z piłką ręczną. Prawdziwa eksplozja jego talentu zaczęła się, w 1997, kiedy to jako piętnastoletni chłopak robił furorę w seniorskiej drużynie drugoligowej Wisły Sandomierz. W ekstraklasie zadebiutował w 1999 roku w zespole Iskry Kielce, w barwach, którego w 2001 roku zdobył Mistrzostwo Polski. Rok później rozegrał swój pierwszy mecz w barwach reprezentacji Polski. W 2004 roku, już jako gwiazda polskiego szczypiorniaka, przeszedł za niebagatelną jak na te czasy kwotę miliona złotych, do niemieckiego Magdeburga, stając się do dnia dzisiejszego najdroższym reprezentantem naszego kraju. Kolejny etap kariery Bieleckiego rozpoczął się w 2007 roku, kiedy to razem z Grzegorzem Tkaczykiem zdecydowali się na transfer do Rhein-Neckar Lowen.

W barwach biało-czerwonych swój pierwszy medal zdobył grając w 2002 roku w młodzieżowych mistrzostwach Europy w Trójmieście. Później, już jako lider seniorskiego zespołu, wywalczył wiele cennych trofeów, takich jak brązowy medal mistrzostw Świata w 2009 roku. Rok 2010 był dla Bieleckiego rokiem tragicznym. Podczas rozgrywania towarzyskiego meczu z Chorwacją w Kielcach, został on brutalnie sfaulowany przez Josipa Valcica. Efektem tego starcia było pęknięcie gałki ocznej. Pomimo starań wielu chirurgów, polskich i zagranicznych, pomimo pobytu w kilkunastu klinikach, oka Karola nie udało się uratować. Kiedy wszyscy ubolewali nad tak wcześnie zakończoną karierą Bileleckiego, on sam nie poddał się, i do tej pory świetnie radzi sobie zarówno w Reprezentacji, jak i w Bundeslidze.