Sportowy blog

.
Pele(Edson Arantes do Nascimento) – popularny i wspaniały brazylijski piłkarz. Ur. 23 października 1940 w Três Corações. Wychowywał się w rodzinie dotkniętej wieloma problemami i już jako dzieciak musiał wykonywać pracę fizyczną. Pewnego razu jeden ze skautów klubowych zobaczył jego grę i od razu ściągnął do do swojego klubu. Swój debiut zaliczył w Santosie, gry miał zaledwie 15 lat. Już od pierwszych swoich meczów w lidze trenerzy oraz inni członkowie zespołu doceniali bardzo młodego Pele. Jak na jego warunki w rodzinie świetnie był wyszkolony technicznie, imponował szybkością i niebywałym sprytem. Z drużyną Santosu wielokrotnie zdobywał mistrzostwo swojego kraju oraz puchar. Na dobre jego sukcesy zaczęły się wraz z karierą reprezentacyjną. W 1958 roku, miał wtedy 18 lat zabrano go na mistrzostwa świata. Swoje pierwsze mecze spędzał na ławce rezerwowych, ale pod koniec turnieju, trener mu dawał co raz więcej szans. Szansę wykorzystał w pełni, gdyż reprezentacja „Canarinhos” wygrała mistrzostwa, a młodziutki Pele został okrzyknięty wielką gwiazdą. W ojczystym kraju po zakończeniu mistrzostw, władze docenili jego grę i w nagrodę dostał nowy samochód. Kolejne jego turnieje w życiu już nie były takie dobre jak mistrzostwa świata. Pele był ciągle faulowany a co za tym idzie miał ciągle kontuzje. Już był blisko zakończenia kariery z powodu kontuzji, lecz jednak wystąpił w 1970 roku, na mistrzostwach świata w Meksyku. Brazylia triumfowała w turnieju, a Pele został wybrany do jedenastki najlepszych piłkarzy mistrzostw. Meksyk był jego ostatni turnieju w życiu,a swój pożegnalny mecz na żywo rozegrał przy wsparciu ponad 200 tyś widzów. Karierę piłkarską kończył w New York Cosmos, Stany Zjednoczone.

Drużyna ta słynęła ze świetnych piłkarzy, którzy jednak grali bardziej mecze „pokazowe” niż o stawkę. Wiele ludzi rozpoznawało brazylijskiego piłkarza, odegrał nawet jedną z ról w filmie „Ucieczka do zwycięstwa”. Po zakończeniu kariery był komentatorem i dziennikarzem, a nawet ministrem sportu Brazylii. Fanatycy bardzo doceniają Pele, gdyż był od początku do końca wierny jednemu klubowi – Santosowi. Nazywano go „Królem” lub „Czarną Perłą”.

Diego Maradona – argentyński piłkarz ur. 30 października 1960 w Lanús, „wirtuoz” światowej piłki, jeden z najwybitniejszych piłkarzy świata. Pele i Diego zdecydowanie we dwóch odstawali w swoim czasie od innych zawodników pod względem piękna gry. Jako młody chłopak trafił do Argentinos Juniors. Znakomite występy zaowocowały przejściem do najpopularniejszego klubu w Argentynie, Boca Juniors. W „Boquita” bo taki przydomek nosiła drużyna, wystąpił w 40 meczach strzelając aż 28 bramek. Dzięki wspaniałym występom w Boca, klub wytransferował go do hiszpańskiej potęgi, Barcelony z którą zdobył m.in Puchar Ligi i Puchar Króla, jednak w jego dorobku w Barcelonie zabrakło mistrzostwa. Jednak pokłócony z hiszpańskimi władzami Barcelony postanowił przenieść się do włoskiego Napoli. We Włoszech wygrał dwa razy mistrzostwo, trzy razu puchar oraz Puchar UEFA. Rozegrał tutaj 258 meczy, strzelając 115 bramek. Kolejnym jego przystankiem w karierze był inny klub hiszpański, Sevilla. Jednak nie zawojował tak jak w Napoli, roszady w składzie spowodowały, że pozbyto się Diego. Jego dalsza lata kariery to skandale i dyskwalifikacje. Ostatnie lata swojej bogatej kariery spędził w ojczyźnie, a dokładnie w Boca Juniors w którym już kiedyś grał. Z reprezentacją zdobył wszystkie możliwe trofea.

W 1976 roku, triumfował w mistrzostwach świata juniorów rozgrywanych w Japonii. Rok 1986 to zwycięstwo z drużyną seniorów w mistrzostwach świata odbywających się w meksyku, natomiast w 1990 roku, we Włoszech zdobył wicemistrzostwo. Maradona kiedy miał znakomite występy, zdyskwalifikowano go po pozytywnym wyniku testu. Jako trener z reprezentacją Argentyny zdołał awansować na mundial w RPA, lecz na nim tylko udało mu się wyjść z grupy, a następnie przegrał w 1/8. Po mistrzostwach „Boski Diego” podał się do dymisji i został zwolniony z trenera reprezentacji. Na mistrzostwach zasłynął jedynie ze skandalicznego zachowania wobec dziennikarzy. „Dziesiątka” i „Puszek” tak nazywali go jego fani oraz koledzy z boiska. Najwybitniejszy piłkarz XX wieku według kibiców. Ma miejsce w gronie 100 najlepszych piłkarzy futbolu.

George Hagi – „perła” rumuńskiej piłki, najlepszy piłkarz tego kraju, który na swoim koncie ma bardzo dużo trofeów drużynowych jak i indywidualnych. Urodzony 5 lutego 1965 w Săcele, wychowanek klubu Farul Constanca. Z klubu Farul trafił do najpopularniejszego klubu w Rumunii, Steauy Bukareszt. Podczas meczu o Superpuchar strzelił bramkę. Jako, że Hagi był bardzo dobrym zawodnikiem przeszedł do ligi hiszpańskiej, a dokładniej do Realu Madryt. jego poziom gry w Hiszpanii był bardzo przeciętny, zdecydowano go sprzedać do innego wspaniałego klubu hiszpańskiego, czyli Barcelony. Jednak w okresie gry w Barcelonie nic nie zdobył. W krótkim czasie grał w Bresci z którą jednak spadł z ligi. Gry już się zdawało, że jest bliski zakończenia kariery do Georga odezwał się Galatasaray Stambuł, „Galata” coraz lepiej sobie radziła w lidze oraz w europejskich pucharach. Ostatnie swoja lata kariery spędził w lidze tureckiej odnosząc tam wiele sukcesów. W Galatasaray był „filarem” drużyny i to on decydował o sile ofensywnej tego klubu. Dzięki takim zawodnikom jak Hagi oraz Popescu i Sukur drużyna zaledwie w kilka lat zdobyła wiele trofeów. Jako pierwszy zdobył Puchar UEFA,a Hagi został wybrany jako jednym z najwartościowszych zawodników tej edycji. Podczas pobytu w lidze tureckiej na jego konto wpłynęło cztery tytuły mistrza kraju oraz dwa puchary.

W reprezentacji jego największym osiągnięciem był awans do ćwierćfinału mistrzostw świata w 1994 roku oraz ćwierćfinał Euro w 2000 roku. Rekordzista w ilości goli w 125 występach zdobył 35 goli. Po zakończeniu kariery, Hagi zaczął być trenerem. Pierwszym jego wyzwaniem trenerskim była reprezentacja Rumunii, lecz po porażce w barażach o MŚ w 2002 roku, podał się do dymisji. Po przygodzie z reprezentacją postanowił spróbować swoich sił w klubie. W 2004 został trenerem klubu Galatasaray Stambuł z którym wywalczył puchar Turcji, jednak nie wystarczyło to aby móc być dalej trenerem. Swoim ostatnim klubem jaki trenował była Steaua Bukareszt z która awansował do Ligi Mistrzów. Faza grupowa w wykonaniu drużyny Hagiego była bardzo słaba. Obecnie jest bezrobotny i pracuje jako komentator sportowy

Karol Bielecki urodził się 23 stycznia 1982 w Sandomierzu. Tam też na dobre zaznajomił się ze sportem. Jego pierwszą poważną dziedziną stała piłka nożna. Już grając w młodzikach wyróżniał się swoim niecodziennym talentem. Jego bardzo wysokie umiejętności szybko dostrzegli trenerzy pierwszoligowego wówczas zespołu Siarka Tarnobrzeg. Po zaliczeniu jedynie kilku występów w tej drużynie, kariera Karola zaczęła nabierać właściwego rytmu. Los jednak sprawił, że za namową trenera wychowania fizycznego Ryszarda Kiljańskiego i, jak się okazało później opiekuna Karola, Mieczysława Gospodarczyka, już na stałe związał się on z piłką ręczną. Prawdziwa eksplozja jego talentu zaczęła się, w 1997, kiedy to jako piętnastoletni chłopak robił furorę w seniorskiej drużynie drugoligowej Wisły Sandomierz. W ekstraklasie zadebiutował w 1999 roku w zespole Iskry Kielce, w barwach, którego w 2001 roku zdobył Mistrzostwo Polski. Rok później rozegrał swój pierwszy mecz w barwach reprezentacji Polski. W 2004 roku, już jako gwiazda polskiego szczypiorniaka, przeszedł za niebagatelną jak na te czasy kwotę miliona złotych, do niemieckiego Magdeburga, stając się do dnia dzisiejszego najdroższym reprezentantem naszego kraju. Kolejny etap kariery Bieleckiego rozpoczął się w 2007 roku, kiedy to razem z Grzegorzem Tkaczykiem zdecydowali się na transfer do Rhein-Neckar Lowen.

W barwach biało-czerwonych swój pierwszy medal zdobył grając w 2002 roku w młodzieżowych mistrzostwach Europy w Trójmieście. Później, już jako lider seniorskiego zespołu, wywalczył wiele cennych trofeów, takich jak brązowy medal mistrzostw Świata w 2009 roku. Rok 2010 był dla Bieleckiego rokiem tragicznym. Podczas rozgrywania towarzyskiego meczu z Chorwacją w Kielcach, został on brutalnie sfaulowany przez Josipa Valcica. Efektem tego starcia było pęknięcie gałki ocznej. Pomimo starań wielu chirurgów, polskich i zagranicznych, pomimo pobytu w kilkunastu klinikach, oka Karola nie udało się uratować. Kiedy wszyscy ubolewali nad tak wcześnie zakończoną karierą Bileleckiego, on sam nie poddał się, i do tej pory świetnie radzi sobie zarówno w Reprezentacji, jak i w Bundeslidze.

Hubert Wagner urodził się 4 marca 1941 roku w Poznaniu. W 1974 został absolwentem Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Swoją karierę siatkarską rozwijał w takich klubach, jak w AZS Poznań, AZS AWF Warszawa i Skrze Warszawa. Na swoim koncie posiada – grając w zespole z Warszawy- 4 tytuły mistrza Polski, wicemistrzostwo i brązowy medal mistrzostw Polski (1969) -. W reprezentacji Polski zadebiutowal w 1963 roku i grał w niej przez 8 lat, wielokrotnie wychodząc na boisko jako kapitan.. Jako gracz może pochwalić się brązowym medalem mistrzostw Europy oraz piatym miejscem podczas Igrzysk Olimpijskich w Meksyku.
To z nim na ławce trenerskiej polska siatkówka przeżywała lata świetności. Wielu z jego ówczesnych podopiecznych opowiada o jego surowości oraz wymaganiach jakie stawiał przed swoimi siatkarzami. Dlatego właśnie w środowisku sportowym znany był jako „Kat”. W 1974 roku pod jego wodzą męska drużyna siatkarska zdobyła złoty medal mistrzostw świata w Meksyku. Rok później w mistrzostwach Europy stanął na drugim stopniu podium (wyczyn ten udało się powtórzyć w roku 1983), a w 1976 podczas Igrzysk Olimpijskich w Montrealu ponownie polska reprezentacja nie miała sobie równych. Wagner ma także w swoim dorobku dwuletni epizod z kobiecą reprezentacją Polski.
W lidze polskiej pracował w takich klubach jak Legia Warszawa – z którą w 1983 wywalczył złoty medal Mistrzostw Polski – a także, Stilon Gorzów i Morze Szczecin. Podczas wojaży zagranicznych Wagner usiadł na ławce trenerskiej reprezentacji Turcji oraz Tunezji. Został wybrany na sekretarza Generalnego Polskiego Związku Piłki Siatkowej. Wiele razy jego osobę można było zobaczyć na stanowiskach komentatorskich.
13 marca 2002 roku Polską wstrząsnęła wieść o śmierci Wagnera. Podczas jazdy samochodem stracił panowanie nad kierownicą i spowodował kolizję. Jak się potem okazało przyczyną śmierci był zawał serca.
22 października 2010 roku przyjęto go do amerykańskiej Galerii Sław Siatkarskich.