Sportowy blog

Schalke 04 Gelsenkirchen – bardzo popularny klub w Niemczech jak i w Europie, lecz jest mało utytułowany. Na terenie Zagłębie Ruhry szczególnie ma bardzo wielu swoich sympatyków. Klub założony w 1904 roku. Przez wiele lat Shalke tułało się po niższych ligach, a jeśli triumfowało to w rozgrywkach regionalnych. Shalke posiada siedem tytułów mistrza Niemiec, lecz tylko w rozgrywkach regionalnych. Ostatni tytuł został wywalczony w 1958 roku, a więc w zawodowej lidze jeszcze nie wygrał. Poza tytułami mistrza Niemiec, klub zdobył czterokrotnie krajowy puchar, te osiągnięcie zalicza się do najwartościowszych na krajowym podwórku. Największy sukces klubu Shalke jest zdecydowanie zdobycie Pucharu UEFA(dziś te rozgrywki zastępuje Liga Europejska) w sezonie 1996/1997. Zespól w tym finale pokonał Inter Mediolan po dramatycznym meczu rozstrzygniętym dopiero w rzutach karnych. Bayern Monachium jest to jedyny klub niemiecki, który pod względem budżetu wyprzedza Schalke.

Pomimo takich pieniędzy, osiągnąć sukcesy jak Bayern jest rzeczą niemożliwą dla Shalke, zespół plasuje się przeważnie w czołówce ligi ale bardzo rzadko na podium. Klub posiada wielu bardzo zamożnych sponsorów. W ostatnim czasie podpisali umowę z rosyjskim Gazpromem, potężna firmą o gigantycznym budżecie. Dzięki wspaniałym fanatykom Shalke, stadion Veltins Arena mogący pomieścić około 60 tysięcy kibiców jest zawsze wypełniony w całości. Na budżet klubu duży wpływ mają właśnie pieniądze uzyskane z biletów. Stadion jest bardzo nowoczesny, posiada zamykany dach oraz wysuwaną murawę. Na tym stadionie oprócz meczów piłkarskich, rozgrywane są inne popularne dyscypliny m.in żużel, biegi narciarskie czy biathlon. Warto wspomnieć, że w tym roku mecz otwarcia mistrzostw świata w hokeju na lodzie rozegranie zostanie właśnie na stadionie w Gelsenkirchen. W Shalke występowali zawodnicy tacy jak: Andreas Moller, Jens Lehmann czy Ebbe Sand. Obecnie występują: Ferald Asamoah, Gerald Asamoah, Halil Alintop, Kevin Kuranyi oraz Mathias Schober.

Galatasaray Stambuł – jeden z trzech tureckich klubów piłkarskich mający siedzibę w Stambule, oprócz popularnej „Galaty” w Stambule istnieją jeszcze Fenerbahce i Besiktas. Mówi się na nich „Aslan”, czyli z polskiego „Lwy”. Jest to wyjątkowy klub, który oprócz znacznia piłkarskiego posiada również głębsze i społeczne. Założony przez Alego Samiego Yena 20 października 1905 oraz jego przyjaciół z Liceum. Jako jedyny klub turecki, zdobywca europejskiego trofeum. W 2000 roku pokonując Aresnal Londyn w rzutach karnych zdobył Puchar UEFA. W tym samym roku sięgnął również po Superpuchar Europy. Siedemnasto krotny mistrz kraju, czternaście razy wygrał puchar oraz dziesięć razy superpuchar. Te osiągnięcia sprawiają, że jest to najbardziej utytułowanych klubów w Turcji. Klub posiada bardzo fanatycznych kibiców, którzy są na dobre i złe z klubem. Galatasaray posiada w kraju liczne fanluby, podzielone są na kilka rodzajów, głównie ze względu statutu społecznego i wieku. Warto dodać, że nie tylko w kraju mają fancluby, ale i poza nim. Stadion zwany również „Piekłem” na którym drużyna Galatasaray rozgrywa swoje mecze może pomieścić około 30 tysięcy widzów, ale trwa budowa nowego nowoczesnego stadionu, który będzię mógł pomieścić około 55 tysięcy widzów. Klub posiada bardzo dobre wyszkolenie młodzieży.

Posiada wiele szkółek i akademii piłkarskich w tureckich miastach dzięki czemu grają w nim zawodnicy z całego terenu państwa. Szkółki mają również duże znaczenie jeśli chodzi o kibiców. Dzięki temu z klubem utożsamiają się fanatycy z innych części Turcji, ale ci najwierniejsi jednak pochodzą ze Stambułu. Całe miasto jest podzielone na dzielnice, które kibicują jednemu danemu klubowi. Jeśli chodzi o tematy sportowe to ze znanych piłkarzy którzy występowali w Stambule to na pewno tzw. złota jedenastka, która w 2000 roku zdobyła Pucha UEFA,a są to m.in: George Hagi, Hakan Sakur czy Okan. Ikoną klub jest zdecydowanie Hakan Sakur, wielokrotny reprezentant swojego kraju oraz król strzelców trzech kolejnych sezonów w lidze tureckiej.

Karol Bielecki urodził się 23 stycznia 1982 w Sandomierzu. Tam też na dobre zaznajomił się ze sportem. Jego pierwszą poważną dziedziną stała piłka nożna. Już grając w młodzikach wyróżniał się swoim niecodziennym talentem. Jego bardzo wysokie umiejętności szybko dostrzegli trenerzy pierwszoligowego wówczas zespołu Siarka Tarnobrzeg. Po zaliczeniu jedynie kilku występów w tej drużynie, kariera Karola zaczęła nabierać właściwego rytmu. Los jednak sprawił, że za namową trenera wychowania fizycznego Ryszarda Kiljańskiego i, jak się okazało później opiekuna Karola, Mieczysława Gospodarczyka, już na stałe związał się on z piłką ręczną. Prawdziwa eksplozja jego talentu zaczęła się, w 1997, kiedy to jako piętnastoletni chłopak robił furorę w seniorskiej drużynie drugoligowej Wisły Sandomierz. W ekstraklasie zadebiutował w 1999 roku w zespole Iskry Kielce, w barwach, którego w 2001 roku zdobył Mistrzostwo Polski. Rok później rozegrał swój pierwszy mecz w barwach reprezentacji Polski. W 2004 roku, już jako gwiazda polskiego szczypiorniaka, przeszedł za niebagatelną jak na te czasy kwotę miliona złotych, do niemieckiego Magdeburga, stając się do dnia dzisiejszego najdroższym reprezentantem naszego kraju. Kolejny etap kariery Bieleckiego rozpoczął się w 2007 roku, kiedy to razem z Grzegorzem Tkaczykiem zdecydowali się na transfer do Rhein-Neckar Lowen.

W barwach biało-czerwonych swój pierwszy medal zdobył grając w 2002 roku w młodzieżowych mistrzostwach Europy w Trójmieście. Później, już jako lider seniorskiego zespołu, wywalczył wiele cennych trofeów, takich jak brązowy medal mistrzostw Świata w 2009 roku. Rok 2010 był dla Bieleckiego rokiem tragicznym. Podczas rozgrywania towarzyskiego meczu z Chorwacją w Kielcach, został on brutalnie sfaulowany przez Josipa Valcica. Efektem tego starcia było pęknięcie gałki ocznej. Pomimo starań wielu chirurgów, polskich i zagranicznych, pomimo pobytu w kilkunastu klinikach, oka Karola nie udało się uratować. Kiedy wszyscy ubolewali nad tak wcześnie zakończoną karierą Bileleckiego, on sam nie poddał się, i do tej pory świetnie radzi sobie zarówno w Reprezentacji, jak i w Bundeslidze.

Skra Bełchatów widnieje na mapie polskie siatkówki od 1930 roku. Swoją silną pozycję zaczęła ona budować w roku 1991, kiedy to sekcję przejęła Elektrownia Bełchatów. Po dziesięcioletnim tułaniu się po niższych ligach w 2001 roku Skra awansowała do nowo-powstałej tzw. Polskiej Ligi Siatkówki. Jeszcze w tym sezonie po gładkim rozprawieniu się z Jastrzębskim Węglem zdobyła ona brązowy medal. Sezon 2002/2003 należał do niezbyt udanych. Po słabym wystepie w lidze, a co za tym idzie szóstym miejscu w lidze, przyszedł też przegrany mecz w drugiej rundzie pucharu CEV z Lokomotivem Jekaterinburg. Sezon 2003/2004 dawał nadzieję na wysokie miejsce w lidze. Ostatecznie skończyło się na czwartej lokacie. Od sezonu 2004/2005 Skra Bełchatów nie schodzi z fotela lidera Polskiej Ligi Siatkówki. Wtedy to po raz pierwszy udało się sięgnąć zarówno po złoty medal wygrywając bezapelacyjnie Mistrzostwo Ligi ( zwycięstwo z AZS Olsztyn w trzech meczach), jak i nie dać szans rywalom w rozgrywakch Pucharu Polski (wygrany finał z AZS Olsztyn 3:1).

Kolejny sezon był nie jako kopią poprzedniego. Z tą tylko różnicą że w potyczkach ligowych smaku porażki w finale play-off doznał Jastrzębski Węgiel, a w zmaganiach o Puchar Polski żadnych szans nie miał zespół AZS Częstochowa. Bardzo blisko było wtedy również prestiżowych rozgrywek Final-Four Ligi Światowej, jedank na drodze polskiej drużyny stanął wówczas Iraklis Saloniki. Kolejny sezon mógł trochę „znudzić” kibiców siatkówki w Polsce, ponieważ mistrz nie zwalniał tempa. Tak więc zaraz za Skrą na drugim stopniu podium stanął: w rozgrywkach ligowych Jastrzębski Węgiel, a w pucharowych, AZS Olsztyn. Mistrzowska passa skończyła się dopiero w sezonie 2007/2008, lecz nie z powodu porażki w Mistrzostwach Polski, które Skra zdobyła zarówno w tym roku, jak i w dwóch kolejnych, lecz poprzez wpadkę w finale Pucharu Polski z Jastrzębskim Węglem. Do największych międzynarodowych sukcesów bełchatowian można zaliczyć dwa trzecie miejsca w Final-Four oraz drugie miejsce w Klubowych Mistrzostwach Świata.

Hubert Wagner urodził się 4 marca 1941 roku w Poznaniu. W 1974 został absolwentem Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Swoją karierę siatkarską rozwijał w takich klubach, jak w AZS Poznań, AZS AWF Warszawa i Skrze Warszawa. Na swoim koncie posiada – grając w zespole z Warszawy- 4 tytuły mistrza Polski, wicemistrzostwo i brązowy medal mistrzostw Polski (1969) -. W reprezentacji Polski zadebiutowal w 1963 roku i grał w niej przez 8 lat, wielokrotnie wychodząc na boisko jako kapitan.. Jako gracz może pochwalić się brązowym medalem mistrzostw Europy oraz piatym miejscem podczas Igrzysk Olimpijskich w Meksyku.
To z nim na ławce trenerskiej polska siatkówka przeżywała lata świetności. Wielu z jego ówczesnych podopiecznych opowiada o jego surowości oraz wymaganiach jakie stawiał przed swoimi siatkarzami. Dlatego właśnie w środowisku sportowym znany był jako „Kat”. W 1974 roku pod jego wodzą męska drużyna siatkarska zdobyła złoty medal mistrzostw świata w Meksyku. Rok później w mistrzostwach Europy stanął na drugim stopniu podium (wyczyn ten udało się powtórzyć w roku 1983), a w 1976 podczas Igrzysk Olimpijskich w Montrealu ponownie polska reprezentacja nie miała sobie równych. Wagner ma także w swoim dorobku dwuletni epizod z kobiecą reprezentacją Polski.
W lidze polskiej pracował w takich klubach jak Legia Warszawa – z którą w 1983 wywalczył złoty medal Mistrzostw Polski – a także, Stilon Gorzów i Morze Szczecin. Podczas wojaży zagranicznych Wagner usiadł na ławce trenerskiej reprezentacji Turcji oraz Tunezji. Został wybrany na sekretarza Generalnego Polskiego Związku Piłki Siatkowej. Wiele razy jego osobę można było zobaczyć na stanowiskach komentatorskich.
13 marca 2002 roku Polską wstrząsnęła wieść o śmierci Wagnera. Podczas jazdy samochodem stracił panowanie nad kierownicą i spowodował kolizję. Jak się potem okazało przyczyną śmierci był zawał serca.
22 października 2010 roku przyjęto go do amerykańskiej Galerii Sław Siatkarskich.